Als je je opgeeft om puppypleeggezin te worden, sta je er eigenlijk helemaal niet bij stil dat er een hele community schuilgaat achter het KNGF: De KNGF-familie. Allemaal vrijwilligers die zijn besmet met het KNGF-virus of waar, net als bij ons, de Paarse Vonk is overgeslagen.
Zoals ik al eerder heb laten weten, is alles wat ik doe (bloggen & social media) voor Pup on a mission gewoon hobby. Ik heb altijd al een hobby gehad om te schrijven, maar ook aan het bouwen van websites. Maar ja, als je geen goede reden hebt om websites te bouwen of te gaan bloggen, tja, wat moet je dan? Eindelijk had ik een reden: alles vastleggen rondom de toekomstige pup op mijn eigen gebouwde website.
Via Instagram kwam ik al gauw in contact met verschillende puppypleeggezinnen, maar ook fokgastgezinnen. Ik begon ze te volgen op Instagram en iedereen is zo ongeveer te herkennen aan de afkorting fgg, ppg of iets met kngf in de naam. Zo lastig is dat niet. Wat ik toen nog niet wist, is dat er een volledige community van ongeveer 1100 mensen zich bevindt op Facebook. Dankjewel Iris voor de tip!
Het mooie is dat op deze Facebookpagina net zulke hondenliefhebbers rondhangen als ikzelf. Heerlijk om alle mooie verhalen te lezen. Alle mooie pasgeboren pups worden geshowd en bizar hoeveel reacties er zijn op hondjes die oppas zoeken. Soms denk ik: hoe ga je kiezen wie er uiteindelijk op mag passen?
En de struggles mogen er ook zijn. Bijvoorbeeld wanneer iemand afscheid moet nemen van zijn hond vanwege pensioen, mensen afscheid moeten nemen van hun pup, omdat hij/zij naar school gaat. Of, wanneer het gewoon allemaal net ff niet meezit. En het mooie is: iedereen begrijpt elkaar.
Website
Wat ik zo leuk vind om te zien is de betrokkenheid bij ons eigen avontuur. Nooit gedacht dat zoveel mensen mijn blogs zouden willen lezen. Elke keer sta ik er versteld van als ik in Google Analytics zie hoeveel views en bezoekers er zijn geweest. Dat is nog steeds niet waar ik het voor doe, maar wel echt een leuke bijkomstigheid.
Ik doe het immers voor mezelf, omdat ik het leuk vind. Als klein meisje (en stiekem ook als groot meisje) schreef ik dagboeken vol. Vroeger zat daar zo’n slotje op. Zo eentje die iedereen die ook een dagboek had, open kon maken. Daarna verdween het slotje en werden het gewoon notitieboekjes. Nu, jaren later, ben ik dus mijn online puppy-dagboek begonnen en de hele wereld kan meelezen.
Doe ik het alleen voor mezelf? Mwoa, dat kan ik ook niet helemaal bevestigen. Ik hoop echt dat er misschien iemand geïnspireerd wordt om ook puppypleeggezin te worden. Maar misschien ook wel voor degene die de pup uiteindelijk krijgt. Je hebt toch een mooie en bijzondere periode van je hond gemist. Misschien dat het vastleggen van alle herinneringen voor diegene ook wel heel leuk is.
Een gezamenlijk avontuur
Het leuke is misschien wel dat het niet meer alleen ons avontuur is. Zoveel mensen leven met ons mee. Mensen die vragen wanneer de pup komt. Mensen die meedenken over namen (of juist hopen dat het géén ingewikkelde naam wordt). Mensen die uitkijken naar updates alsof ze zelf bijna een pup krijgen. Ergens voelt het allemaal gewoon heel bijzonder, maar vooral ook heel onverwachts. Het maakt het wachten in ieder geval een stuk gezelliger!
Toch wat kiekjes…
Gisteren ontvingen we een mail van het Servicebureau en daar zaten tot onze verrassing wat foto’s bij! Deze willen we jullie natuurlijk niet onthouden…
Je hebt er inderdaad een hele grote familie bij.
Ja, supere leuk! Echt heel bijzonder!