Het bezoek aan KNGF Geleidehonden kwam eigenlijk een beetje onverwacht. Tijdens de intake hadden we aangegeven dat juni voor ons het beste moment zou zijn om een pup te krijgen. We werden helaas alleen wat later ingedeeld en daardoor gingen we er eigenlijk vanuit dat alles ook wat later zou plaatsvinden. Totdat we ineens een uitnodiging kregen om al in april naar een kijkje op het KNGF in Amstelveen te komen. Dat hadden we totaal niet verwacht, maar natuurlijk wilden we daar heel graag naartoe.
Daar gaan we!
We schrapten alles wat in onze agenda stond en daar gingen we. Op dinsdag 21 april stapten we daarom rond kwart voor twaalf in de auto richting Amstelveen. Onderweg haalden we nog even een broodje bij de Shell, want ja, zo’n rit duurt toch best even. Uiteraard bij de Shell, want stoppen bij de Esso of BP is uit den boze. Toen we aankwamen bij het KNGF werden we meteen heel hartelijk ontvangen door de medewerkers. We mochten naar boven waar koffie en gevulde koek klaarstonden en waar we kennismaakten met de andere puppypleeggezinnen.
Wat ergens ook wel jaloersmakend was: bijna iedereen wist al wanneer ze hun pup zouden krijgen. Alleen wij nog niet. Dus terwijl anderen al volop bezig waren met aftellen, zaten wij nog een beetje in de fase van “geduldig wachten”. Maar goed, dat hoort erbij. Wel stond er op het papiertje naast onze naam: Familie Draaijer: krijgen pup in juni. Dat was toch wel enigszins goed nieuws. Hopelijk heeft het papiertje gelijk!
De kennels
Na de ontvangst gingen we richting de kennels. Daar zaten de honden die al in opleiding waren bij het KNGF. Sommige honden waren er al een paar weken, maar er waren ook honden die pas net door hun puppypleeggezin naar school waren gebracht. En dan besef je toch wel even dat dat moment er voor ons uiteindelijk ook aankomt. Je zorgt ruim een jaar voor zo’n hond en brengt hem daarna terug naar Amstelveen zodat hij verder kan leren voor zijn echte werk. Dat lijkt ons nu al moeilijk. Voorlopig nog niet over nadenken… Hij/zij is er nog niet eens.
Gelukkig mochten we de honden ook even aaien en knuffelen en ja, dat is natuurlijk het leukste dat er is. Het blijven natuurlijk gewoon labradors die graag aandacht willen. Die kwispelende staartjes… Daar wordt toch iedereen blij van?!
De demonstratie
Na de kennels kregen we een demonstratie van een blindengeleidehond in opleiding. Op een soort nagebouwd parcours lieten ze zien wat een hond allemaal leert tijdens de opleiding. Er stonden allerlei obstakels opgesteld: een oversteekplaats, paaltjes, een luifel waar de hond wel onderdoor kon maar de begeleider niet… Eigenlijk allemaal situaties waar je normaal helemaal niet over nadenkt. Het was echt bijzonder om te zien hoeveel een hond moet leren en hoeveel verantwoordelijkheid zo’n dier eigenlijk draagt en hoeveel vertrouwen er nodig is tussen hond en baas.
Het trainingshuis
Daarna gingen we naar het trainingshuis op het terrein van KNGF. Daar kregen we uitleg over verschillende soorten hulphonden en vertelde een vrijwilliger zijn persoonlijke verhaal. Hij had tijdens zijn werk bij de politie PTSS opgelopen en vertelde wat zijn hulphond voor hem betekent. Dat verhaal maakte echt veel indruk. Er knap hoe hij zijn verhaal deelde. Hij vertelde dat hij vroeger bijna niet sliep door nachtmerries en dat zijn hond hem daaruit helpt. Maar ook dat hij door zijn hond weer naar buiten durft, weer structuur heeft gekregen en weer dingen onderneemt. En, misschien nog wel het mooiste: hij weer een leuke vader voor zijn kinderen kan zijn.
De afsluiting
Na het bezoek aan het trainingshuis gingen we weer terug naar de gezamenlijke ruimte. Daar werden nog wat filmpjes laten zien en praatten we nog wat na met andere gezinnen en medewerkers. Eigenlijk werd daar nog eens extra duidelijk hoeveel impact deze honden hebben op het leven van mensen. We gingen naar huis met het gevoel dat we echt iets moois gaan doen. Natuurlijk weten we ook wel dat het pittig gaat worden en dat er straks echt momenten gaan komen waarop we denken: waar zijn we aan begonnen? Maar op zo’n dag zie je weer precies waarom het allemaal de moeite waard is.
En ondertussen duurt het wachten steeds langer…
